Фељтон: Македонскиот шарпланинец – живо национално богатство кое заслужува поголема грижа (втор дел)

Сподели на социјални мрежи

Дел II – Чуварот на стадото, верниот придружник и непокорениот дух на планината

Утрото на бачило – таму каде што започнува вистинската приказна

Сонцето сè уште не се појавило над гребените на планината Влаина. Маглата полека се крева од тревните падини, а тишината ја прекинува само звукот на ѕвонците околу вратовите на овците. Во близина на колибата, покрај тлеечките остатоци од огнот, мирно лежи огромен шарпланинец.

На прв поглед изгледа како да спие. Но искусниот овчар знае дека тоа е само привид. Ушите се постојано насочени кон шумата, носот го следи секој мирис што го носи планинскиот ветер, а очите се отвораат при најмалото движење.

„Добриот шарпланинец никогаш не спие целосно“, велат старите бачари.

НЕТКРИЕНО БОГАТСТВО ОД ТРАДИЦИЈА, ПРИРОДА, ИСТОРИЈА…

Оваа реченица не е романтична претстава, туку опис на природно однесување создавано со векови. Додека луѓето одмораат, кучето ја презема одговорноста за безбедноста на целото стадо.

На бачило секој има своја улога. Овчарот ја води работата, овците го обезбедуваат опстанокот на семејството, а шарпланинецот ја гарантира нивната сигурност. Без него, ноќта би била многу понеизвесна.

Кученце кое расте со стадото

Во традиционалното македонско сточарство воспитувањето на шарпланинецот никогаш не започнувало со дресура во современа смисла на зборот.

Кутрето уште од првите недели се носело меѓу јагнињата. Не затоа што било симпатично, туку затоа што требало да го прифати стадото како свое семејство.

Искусните овчари не дозволувале кучето постојано да престојува во дворот или во куќата. Неговото место било покрај овците.

На тој начин постепено се создавале три силни врски:

врска со стадото;
врска со планината;
врска со овчарот.

Современите истражувања за чуварските раси покажуваат дека токму ваквата рана социјализација има пресудно значење за развојот на заштитничкото однесување.

Кучето не ги доживува овците како објект што треба да го чува по команда. Тоа ги прифаќа како дел од сопствената социјална група.

Кога волкот ќе се појави

Во народните приказни често се среќава сликата на осамен волк кој тивко се приближува кон стадото.

Во реалноста, волците најчесто се движат претпазливо и внимателно. Тие не сакаат директен судир со големо куче. Присуството на шарпланинецот само по себе често било доволно за да го одврати нападот.

Искусните овчари раскажуваат дека добриот чувар не трчал без размислување кон секој шум. Прво ја проценувал опасноста. Ако волкот се повлече, кучето не го бркало со километри. Неговата задача не била лов, туку заштита.

Поради оваа причина шарпланинецот развил исклучително чувство за простор. Тој знае до каде се простира неговата одговорност и ретко ја напушта територијата што ја чува.

Митови и вистини

Околу шарпланинецот постојат многу легенди.

Некои тврдат дека може сам да совлада мечка. Други раскажуваат за кучиња кои победиле цела глутница волци.

Вистината е поинаква и уште поимпресивна.

Шарпланинецот не победува затоа што е посилен од дивите ѕверови. Тој победува затоа што има извонредна психолошка стабилност.

Во природата, повеќето конфликти завршуваат пред да започнат. Волкот проценува ризик. Ако пред него стои сигурно, самоуверено и физички моќно куче, најчесто ќе избере да се повлече.

Токму затоа вистинската сила на шарпланинецот не лежи само во неговите мускули, туку во неговото присуство.

Анатомија создадена за планината

На прв поглед шарпланинецот остава впечаток на масивно и тешко куче.

Но зад неговата големина се крие исклучително функционална градба.

Секоја анатомска особина има своја улога.

Главата

Широка, силна и добро обликувана. Нејзината големина овозможува силен загриз, но и широк агол на набљудување.

Очите

Темни, мирни и внимателни. Погледот никогаш не е нервозен или агресивен без причина.

Вратот

Моќен и мускулест. Тој ја носи тежината на главата и овозможува стабилност при движење по стрмни терени.

Градниот кош

Длабок и широк, што обезбедува голем капацитет на белите дробови. Ова е важно за долгите движења на голема надморска височина.

Нозете

Цврсти, прави и добро мускулести. Шепите се компактни, со дебели перничиња кои ја намалуваат можноста за повреди на карпест терен.

Крзното

Една од највпечатливите особености.

Надворешниот слој е долг, густ и отпорен на вода. Под него се наоѓа мек подвлакнест слој кој служи како природна термичка изолација.

Ова му овозможува на кучето да остане на отворено и во услови на силен снег, дожд и ветер.

Карактер кој не може да се научи

Добриот шарпланинец не се препознава само по изгледот.

Неговата најголема вредност е темпераментот.

Идеалниот примерок треба да биде:

смирен;
сигурен во себе;
стабилен;
храбар;
внимателен;
трпелив;
независен;
лојален.

Интересно е што добриот шарпланинец ретко лае без причина.

Искусните одгледувачи често велат:

„Ако постојано лае, нешто не е во ред.“

Неговото лаење има функција. Тоа е предупредување, а не навика.

Односот со човекот

За разлика од службените раси кои бараат постојана комуникација со човекот, шарпланинецот развива поинаков вид поврзаност.

Тој не бара внимание.

Не инсистира постојано да биде гален.

Но кога ќе воспостави доверба, останува исклучително верен.

Многу сопственици сведочат дека кучето инстинктивно ги препознава членовите на семејството и различно се однесува кон секој од нив.

Кон децата е внимателен и заштитнички настроен.

Кон непознатите останува воздржан сè додека не процени дека не постои опасност.

Оваа воздржаност не треба да се толкува како агресија, туку како дел од неговиот инстинкт за заштита.

Шарпланинецот и другите домашни животни

Во традиционалните бачила шарпланинецот живее со:

овци;
кози;
коњи;
магариња;
говеда;
живина.

Кога е правилно социјализиран, тој покажува извонредна толеранција кон животните што ги смета за дел од својата група.

Ова е една од најважните особини кај чуварските раси. Кучето мора да знае јасно да ја разликува заканата од оние што треба да ги заштити.

Шарпланинецот во современиот свет

Со намалувањето на традиционалното сточарство, улогата на шарпланинецот постепено се менува.

Денес многу примероци живеат како семејни чувари или кучиња за заштита на имоти.

Но тука се појавува нов предизвик.

Шарпланинецот не е создаден за живот во мал стан или за долги часови изолација.

Нему му се потребни:

простор;
движење;
јасно дефинирана улога;
психичка стимулација;
контакт со семејството.

Кога овие потреби се исполнети, тој станува извонредно стабилен придружник.

Кога се занемарени, може да развие територијално однесување, прекумерна резервираност или проблеми поврзани со досада и недостаток на активност.

Гордоста што не се купува

Во многу земји престижот се мери со егзотични раси и скапи педигреа.

На македонските планини вредноста отсекогаш се мерела поинаку.

Добриот шарпланинец не бил најубавиот.

Не бил ни најголемиот.

Тој бил оној што секоја вечер ги враќал овците дома.

Во таа едноставна слика се содржи целата филозофија на расата.

Нејзината суштина никогаш не била во изгледот, туку во довербата што човекот можел да ја има во неа.

Најава за Дел III

Досега ја раскажавме приказната за потеклото, традицијата и карактерот на шарпланинецот. Но секоја автохтона раса денес се соочува со нови предизвици.

Во следниот дел ќе се осврнеме на бројноста на шарпланинецот во Македонија и светот, ќе ги разгледаме достапните демографски и кинолошки податоци, генетските истражувања, најчестите здравствени проблеми, заканите од неконтролирано вкрстување и ќе анализираме дали оваа легендарна раса денес е поблиску до нов подем или кон постепено исчезнување.

Продолжува…